Арцём Ігнатавіч Вярыга-Дарэўскі (4-га (23-га) лістапада 1816 года, вёска Кублічы, Лепельскі павет, Віцебская губерня,
Расійская Імперыя — 1884, Сібір, Расійская Імперыя) — гэта выбітны беларускі паэт, драматург, публіцыст і даследчык фальклору. Ён лічыцца адным з пачынальнікаў новай беларускай літаратуры.
Галоўныя факты пра яго:
Паходжанне: Нарадзіўся ў вёсцы Кублічы (зараз Вушацкі раён Віцебскай вобласці) у збяднелай шляхецкай сям’і.
Культурная дзейнасць: Жыў і працаваў у Віцебску. Стварыў знакаміты «Альбом» (архіў-рукапіс), у якім збіраў творы, аўтографы і запісы сваіх сучаснікаў — вядомых дзеячаў культуры таго часу (Уладзіслава Сыракомлі, Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча, Адама Кіркора і інш.).
Грамадская пазіцыя: Адкрываў народныя школы і бібліятэкі для простых людзей.
У 1861—1862 гг. браў удзел у патрыятычных дэманстрацыях у Віцебску, за што стаў аб’ектам пільнага нагляду жандараў. У 1863 г. адзін з кіраўнікоў узброенага выступлення на Віцебшчыне. Арыштаваны 6-га мая 1863 г., амаль два гады правёў пад следствам у віцебскай турме.
Першапачаткова асуджаны на пажыццёвую катаргу, замененую 8 гадамі катаржных работ. У 1865 г. сасланы ва Усходнюю Сібір (саляварны завод ва Усоллі). З 1868 г. знаходзіўся на пасяленні ў Іркуцку. Памёр у Сібіры. Месца пахавання невядомае.
