Яго творчасць, нібы магутная рака, увабрала ў сябе нягоды і радасці, надзеі і боль роднай зямлі, стаўшы люстэркам эпохі і голасам яе народа.
Кузьма Чорны – гэта не проста пісьменнік. Гэта глыбокі мысляр, тонкі псіхолаг і бескампрамісны змагар за праўду. Яго проза, адзначаная яркім рэалізмам і лірычнай пранікнёнасцю, звярталася да самых важных пытанняў быцця: лёс чалавека на пераломе гісторыі, вечныя пошукі ісціны, непарыўная сувязь з роднай зямлёй.
Сёння, успамінаючы Кузьму Чорнага, мы аддаём даніну павагі яго неацэннай спадчыне. Яго творы працягваюць жыць, натхняючы новыя пакаленні пісьменнікаў і чытачоў, нагадваючы пра сілу духу, пра важнасць нацыянальнай ідэнтычнасці і пра невычэрпную прыгажосць роднага слова.
Сталінскі «хапун» не абмінуў і Кузьму Чорнага. Хоць і не знішчыў яго, як іншых, але зламаў вялікага чалавека, укараціў ягонае жыццё. 13-га кастрычніка 1938 г. Кузьму Чорнага арыштавалі, трымалі ў камеры-адзіночцы і выпусцілі з чэкісцкіх кіпцюроў толькі праз 8 месяцаў. А як здзекаваліся над ім…
«… У яжоўскай турме ў Менску ў восень 1938 г. мяне саджалі на кол, білі вялікім жалезным ключом па галаве і палівалі збітае месца халоднай вадой, паднімалі і кідалі на рэйку, білі паленам па голым жываце, устаўлялі ў вушы папяровыя трубы і раўлі ў іх на ўсё горла, уганялі ў камеру з пацукамі, але рук у кайданы не замыкалі. …» (Кузьма Чорны, Дзённік, 3-га кастрычніка 1944 г.)
Чытаць кнігі Кузьмы Чорнага можна тут:
Біяграфія пісьменніка тут:
https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D1%83%D0%B7%D1%8C%D0%BC%D0%B0_%D0%A7%D0%BE%D1%80%D0%BD%D1%8B
