Многія пары задаюцца пытаннем: колькі дзяцей варта мець? Калі ваша мэта — шчасце, то, як паказвае даследаванне, адказ такі: двое дзяцей, і пажадана — дзве дзяўчынкі.
Даследчыкі выявілі, што наяўнасць выключна дочак станоўча ўплывае на адчуванне шчасця ў бацькоў. У прыватнасці, найвышэйшы ўзровень шчасця адзначалі бацькі, якія маюць дзвюх дачок (сярод іх — сям’я Абамаў, а таксама Раян Гослінг і Ева Мендэс).
«Існуюць істотныя адрозненні ў сувязі паміж палавым складам дзяцей у сям’і і ўзроўнем шчасця: выяўляецца так званая “перавага дачок”», — адзначылі даследчыкі.
Навукоўцы з Чжэцзянскага ўніверсітэта Гоншанг прааналізавалі папярэднія даследаванні ў Кітаі, каб зразумець сувязь паміж нашчадствам і бацькоўскім шчасцем.
Яны выкарысталі даныя шасці этапаў Кітайскага агульнасацыяльнага апытання — даследавання, якое праводзілася ў перыяд з 2012 па 2021 год і ахапіла ў агульнай складанасці 49 752 сям’і.
Апытанне ўключала пытанні пра адчуванне шчасця, бацькоўства, колькасць дзяцей і гендарны склад дзяцей у сям’і. Найбольш шчаслівымі аказаліся пары сярэдняга ўзросту, якія мелі толькі дачок — прычым у ідэале дзвюх.
Што тычыцца прычын такой сітуацыі, у даследчыкаў ёсць дзве асноўныя тэорыі. Па-першае, яны спасылаюцца на тэорыю гендарных роляў. Яна мяркуе, што сацыяльныя нормы і выхаванне ўплываюць на тое, як мужчыны і жанчыны выказваюць эмоцыі і будуюць адносіны.
«Жанчын з дзяцінства прывучаюць быць больш эмацыйна адкрытымі, эмпатычнымі і арыентаванымі на міжасобасныя сувязі, у той час як мужчын арыентуюць на практычнасць і стрыманасць у праяўленні эмоцый», — тлумачаць даследчыкі ў сваёй працы, апублікаванай у часопісе *Acta Psychologica*.
Далей даследчыкі вылучаюць паняцце «kinkeeping» (падтрыманне сямейных сувязяў) — працу па захаванні роднасных і эмацыйных сувязяў паміж пакаленнямі.
«Было паказана, што гэтую ролю непрапарцыйна часта бяруць на сябе жанчыны, асабліва дочкі», — дадалі яны.
«У кантэксце адносін паміж бацькамі і дзецьмі менавіта дочкі часцей выступаюць ініцыятарамі зносін, аказваюць эмацыйную падтрымку і становяцца тымі, каму пажылыя бацькі давяраюць свае сакрэты».
Даследчыкі адзначаюць, што гэтае даследаванне тычылася выключна жыхароў Кітая, і падкрэсліваюць, што ў іншых краінах вынікі могуць адрознівацца.
Яны дадалі: «Гэтыя вынікі паглыбляюць наша разуменне таго, як памер сям’і звязаны з якасцю жыцця асобных людзей, і, у прыватнасці, даюць эмпірычныя доказы для разумення заканамернасцей і фактараў, звязаных са імкненнем кітайскіх сем’яў да шчасця ва ўмовах інстытуцыянальных змен, культурных нормаў і асабістага выбару».
