Старшыня Бешанковіцкага райвыканкама Галіна Унуковіч – верыць у сілу сямейных традыцый і ўмее знаходзіць баланс паміж глабальнымі задачамі раёна і простымі хатнімі клопатамі.
Аб працы
Першы працоўны дзень на пасадзе кіраўніка раёна Галіна Унуковіч памятае да дробязяў. Гэта не было скачком у невядомасць: за плячыма – досвед працы намеснікам старшыні і кіраўніком раённага Савета дэпутатаў.
– Главное, что я почувствовала – это колоссальная ответственность. Доверие Президента – высшая оценка, которую нужно оправдывать ежедневно, – признается Галина Владимировна. – Есть такая фраза: чтобы понять суть дела, нужно пройти путь в сапогах этой должности. Только в движении начинаешь замечать нюансы, которые раньше оставались за горизонтом.
На пытанне аб самай складанай частцы працы Галіна Унуковіч адказвае адназначна: выбудоўванне адносін:
– Технические, финансовые, организационные вопросы – всё это решаемо. Самое трудное – повести за собой, настроить команду на результат, найти общий язык с каждым жителем. Моя работа – она командная, где важна поддержка и облисполкома, и коллег на местах.
За час яе кіраўніцтва Бешанковіцкі раён заўважна змяніўся. Адным з самых маштабных этапаў стала правядзенне абласнога фестывалю-кірмашу працаўнікоў вёскі “Дажынкі – 2024”. Падрыхтоўка да яго дазволіла кардынальна палепшыць інфраструктуру і ўмовы жыцця ў рэгіёне.
Але ёсць аб’ект, да якога ў старшыні асаблівае, амаль трапяткое стаўленне – СШ № 2 г. п. Бешанковічы ім. М. Ткачэнка. Пасля маштабнай рэканструкцыі яна стала школай будучыні.
– Возможно, здесь воплотилась моя детская мечта об идеальном образовании, – улыбается Галина Унукович, чей профессиональный путь начинался именно с учительства. – Я прошла все ступени: от педагога и директора школы до руководителя района. И глубоко убеждена: среда формирует человека. Порядок на улицах уютные классы, современное оборудование – всё это откладывает отпечаток на культуру поведения, образ мыслей и характер наших детей.
Сёння думкі кіраўніка раёна заняты новым амбіцыйным праектам. Калі пяць гадоў таму гэта здавалася далёкай перспектывай, то сёння стала ўсвядомленай марай: будаўніцтва сучасных малочнатаварных комплексаў.
– Я очень хочу, чтобы сельчане приходили на работу с удовольствием. Для меня важны не только надои или привесы, но и психологическое состояние человека. Если специалисту комфортно, если созданы достойные условия труда, то и результат будет достойным. Благодаря государственной поддержке мы уже проектируем комплекс в ГП «ПолитотделецАгро» и сделаем всё, чтобы этот проект состоялся, – подчеркнула собеседница.
Праца кіраўніка такога ўзроўню – гэта заўсёды жыццё пад мікраскопам. І крытыка тут – з’ява непазбежная. Аднак з часам Галіна Унуковіч навучылася выбудоўваць унутраны фільтр, адлучаючы збожжа ад пустазелля.
– Критику принимать непросто, это факт. Но со временем начинаешь оценивать ее трезво, – поделилась Галина Владимировна. – Если замечание справедливое, значит, нужно брать в работу и исправлять ситуацию. Но есть и другая категория. Это люди, чья цель – не решить проблему, а привлечь к себе внимание любым способом.
У такіх сітуацыях кіраўнік раёна ўспамінае мудрую прытчу аб скульптары. Майстар стварыў дзве статуі: адну рабіў сам, прытрымліваючыся свайго бачання, а ў другую дазваляў кожнаму сустрэчнаму дадаць нейкі штрых – то падправіць руку, то змяніць лінію пляча. Вынік быў заканамерны: аўтарская праца выклікала захапленне, а творчасць мінакоў аказалася пасрэднай.
– Это важный урок: у каждого свои мысли и вкусы, под всех не подстроишься, – резюмирует руководитель. – Главное – держать свою линию, верить в то, что ты делаешь, и отвечать за результат.
Аб сям’і
Пакінуць працу на працы для Галіны Унуковіч – задача амаль невыканальная. Пытанні жыццезабеспячэння раёна патрабуюць увагі ў рэжыме 24/7.
– Невозможно закрыть кабинет и перестать быть руководителем, – призналась она. – Даже в свободный час в голове продолжается планирование: как сорганизоваться, эффективнее решить поставленные задачи.
Пры гэтым дома Галіна Унуковіч такая ж гаспадыня, як і тысячы іншых жанчын. Каб паспяваць усё, яна выкарыстоўвае дакладны алгарытм: плануе меню, робіць нарыхтоўкі і замарозкі. Гэта дазваляе прыбегчы, разагрэць і бегчы далей, не ахвяруючы ўтульнасцю ў доме.
Галіна Уладзіміраўна нарадзілася ў сям’і педагогаў. Бацька быў дырэктарам школы, маці – настаўнікам, затым завучам. Педагагічная нітка праймае ўсё яе жыццё: па слядах бацькоў пайшлі сястра, пляменніца і дачка Ганна.
Дзень Галіны Унуковіч пачынаецца а пятай раніцы.
– Просыпаться с первыми лучами солнца – особое ощущение. Видеть рассвет – значит чувствовать, как зарождается жизнь и начинается новый мир. Эту уверенность и энергию я стараюсь пронести через весь рабочий день, – поделилась собеседница.
На пытанне пра наймацнейшую сваю рысу характару Галіна Унуковіч адказвае не задумваючыся: адказнасць.
– Она же и моя слабая сторона, – добавила глава района. – В профессии это помогает держать всё под контролем, а в личной жизни иногда мешает. Хотелось бы просто расслабиться и отпустить ситуацию, но характер берет свое.
Рэдкія гадзіны адпачынку яна любіць праводзіць на кухні. Прызнаецца: рыхтаваць прыемна тады, калі ёсць для каго. Галіна Уладзіміраўна падкрэсліла, што сумуе па тых часах, калі сем’і былі вялікія, а за сталом у бабулі збіраліся дзясяткі сваякоў.
– У папы в семье было шестеро детей, у мамы – пятеро. Это детское ощущение, когда полный дом родственников, и всем хорошо на душе, – то, чего сегодня не хватает, – подытожила руководитель района.
Калі сціхае працоўны рытм і афіцыйныя сустрэчы застаюцца ззаду, надыходзіць час для цішыні і асабістых сэнсаў. Сваю ўнутраную “батарэйку” наша гераіня зараджаецца літаратурай. Яе настольная кніга – «Лавандавая кніга» Ганны Кір’янавай.
Фармат кароткіх апавяданняў дазваляе асэнсаваць прачытанае, не марнуючы на гэта шмат часу. Лепшы адпачынак для яе – не шумныя мерапрыемствы, а павольныя прагулкі.
Гэты час сузірання і спакою. Зрэшты, у яе жыцці быў і перыяд яркага драйву: запал да верхавой язды.
– Верховая езда давала колоссальные, ни с чем несравнимые эмоции, – вспоминает она. – Хоть по состоянию здоровья это увлечение осталось в прошлом, те чувства свободы и энергии до сих пор живут в памяти, трансформируясь в созидательную силу.
А у марах?
Для Галіны Унуковіч вышэйшая ўзнагарода – бачыць усмешкі людзей. Яна шчыра верыць: калі часцей усміхацца адзін аднаму, свет вакол стане больш светлым. Але праўдзівая крыніца яе ўласнай сілы ўтоены ў цяпле хатняга агменю.
– В зимнее время мои родители живут со мной, и мне очень не хочется их отпускать обратно в деревню, – призналась руководитель района. – Дочь уже взрослая, у нее своя жизнь и работа. Но каждому из нас, независимо от должности, хочется прийти домой и снова стать тем маленьким ребенком, которого мама погладит по голове, а папа расспросит о делах.
Сямейныя дыялогі ў доме кіраўніка раёна поўныя кранальнага клопату. Бацька, які па-ранейшаму дбае за зямлю, цікавіцца ходам пасяўной. А мама, усміхаючыся, перабівае: «Што ты да дачкі прыстаў са справаздачамі? Лепш спытай, ці абедала яна сёння». У гэтай простай бацькоўскай падтрымцы – той самы падмурак, які дазваляе выдужаць у любы шторм.
Якім стане раён, напрыклад, праз 10 год? У бачанні кіраўніка – гэта светлы, утульны край з новымі вытворчасцямі і развітой інфраструктурай.
– В этом году мы планируем начать строительство бассейна, – поделилась планами председатель. – У нас отличная база для образования и культуры, но фундаментом будущего я считаю современное производство, новые рабочие места, комфортное жилье.
Галіна Ўладзіміраўна рэалістычна глядзіць тэндэнцыі: вёсак становіцца менш, гэта факт. Але яе стратэгія – у стварэнні ключавых населеных пунктаў з гарадскім камфортам, але сельскай душой.
– Наш менталитет таков, что мы не уйдем в города окончательно. Человеку, выросшему на земле, в городе всегда будет тесно, ему не хватает той самой свободы, которую дает только сельское раздолье, – говорит собеседница.
За гады працы ў Галіны Унуковіч сфармаваўся свой эталон прыгажосці, у якім няма нічога штучнага.
– Раньше и не думала, что моим любимым пейзажем станет закат, на фоне которого работают комбайны, а рядом важно вышагивают аисты. В этом всё: и результат тяжелого труда, и абсолютная гармония человека с природой, – подчеркнула глава района. – Обращаясь к молодежи, призываю их выходить из цифрового плена. Виртуальный мир заманчив, но он никогда не будет жить по законам реальности. Мой совет молодежи прост: не бойтесь спрашивать и уточнять. Не бойтесь показаться неправильными или чего-то не знающими. Учитесь, общайтесь вживую. И самое главное – берите на себя ответственность за каждое принятое решение. Именно это делает человека взрослым и сильным.
Фото Алексея ВРОНСКОГО.
