Марыя Філіпаўна нарадзілася роўна 100 гадоў таму ў вёсцы Сватаўка Бешанковіцкага раёна ў сям’і рабочых. Падчас вайны яе маці, якая засталася адной з чатырма дзецьмі, прыйшлося выжываць у галодны час, збіраць ягады, грыбы, лебяду, каб хоць неяк пракарміцца.
“Мне было 15 гадоў, калі ў вёску прыехалі немцы. Калі б я тады ведала, што гэта нямецкая машына, схавалася б. Мы ішлі з сяброўкамі па дарозе і нас схапілі, пасадзілі ў кузаў”, – расказвае юбілярка.
Разам з іншымі дзяўчатамі з вёскі яе павезлі ў Германію, яна прайшла канцлагеры, гета, турмы. Дзіцячая праца масава выкарыстоўвалася, а кармілі палонных мала. На выходных дзяцей выпускалі ў найбліжэйшы ад канцлагера пасёлак, дзе даводзілася шукаць працу на прыватных дварах: там іх маглі накарміць, даць адзенне, абутак.
Пасля Вялікай Перамогі ў 1945 годзе Марыя Катульская вярнулася ў родную вёску Сватаўка, скончыла пачатковую школу. Яна выйшла замуж, нарадзіла двух дзяцей і пераехала ў Чашніцкі раён. Працавала ў сельскай гаспадарцы. “У мяне ў працоўнай кніжцы толькі адзін запіс – саўгас. Уручную мы кароў даілі, збожжа ўбіралі, гэта цяпер усе машыны і дояць, і жнуць”, – кажа віцяблянка і ласкава заве караблі хлебнай нівы “канбайнамі”.
Цяпер яна жыве ў дачкі ў Віцебску, у яе ёсць унучка і два праўнукі. “Хлопчыкі нашы добрыя, заўсёды наведваюць, расказваюць пра ўсё. Старэйшы праўнук вучыцца ў школе, а малодшы вось толькі ў школу пойдзе сёлета. Цяпер ім добра жывецца, гэта радасць мая. У наш час мы шмат працавалі, каб хоць нешта мець”, – прызнаецца Марыя Катульская.
Галоўны сакрэт яе бадзёрасці – праца і аптымізм. “Я ўсё жыццё любіла працаваць. І ў саўгасе, і дома ў нас. Гаспадарку трымалі, трусоў, авечак, вырошчвалі ўраджай, карміліся з гэтага. Ніколі не сядзела без справы. А яшчэ ў маладосці я была першай танцоркай. У сельскім клубе ўвесь час хадзіла на танцы, у нас багаты саўгас быў, у вёсцы і магазін, і клуб. І сёння кажу праўнукам – жывіце дружна, дапамагайце адзін аднаму, не сварцеся, і тады ў вас усё будзе”, – дзеліцца юбілярка.
